Tutaj i tam \u2013 kr\u00f3tki tekst o glokalno\u015bci<\/p>\n\n\n\n
Miasto \u015bredniej wielko\u015bci, kt\u00f3re gwa\u0142townie rozwin\u0119\u0142o si\u0119 w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych i sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych z uwagi na polityczne uwarunkowania powojennej Polski, potrzebowa\u0142o czego\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko urz\u0119d\u00f3w i instytucji. Zielona G\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 przestrzeni\u0105 eksperymentu, kt\u00f3ry ci\u0105gle trwa, polegaj\u0105cego na testowaniu sztuk wizualnych jako narz\u0119dzia kreowania to\u017csamo\u015bci lokalnej w zglobalizowanym \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n
A przecie\u017c nie by\u0142o tu ani setek artyst\u00f3w ani t\u0142um\u00f3w odbiorc\u00f3w. To raczej si\u0142a kilku indywidualno\u015bci \u2013 ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem Mariana Szpakowskiego, a potem Zenona Polusa – przyczyni\u0142a si\u0119 do stworzenia precedensowych sytuacji wygl\u0105daj\u0105cych na pierwszy rzut oka na emanacj\u0119 mocy sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej.<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie, bez intensywnych relacji w\u0142adza-arty\u015bci nic takiego nie mia\u0142oby tutaj miejsca.<\/p>\n\n\n\n
O tych kwestiach pisze Konrad Schiller1<\/sup>, opowiadaj\u0105 arty\u015bci Jak si\u0119 okaza\u0142o, niezb\u0119dny jest dystans. Przypominam sobie, \u017ce gdy jako pocz\u0105tkuj\u0105cy pracownik galerii BWA zosta\u0142em zaproszony do wsp\u00f3\u0142organizowania I Biennale Sztuki Nowej, nie potrafi\u0142em sobie uprzytomni\u0107, \u017ce od ostatniego Z\u0142otego Grona min\u0119\u0142y raptem trzy lata. A jednak okres ten wydawa\u0142 si\u0119 ca\u0142\u0105 epok\u0105. Zawiera\u0142 w sobie i poczucie wolno\u015bci pierwszej Solidarno\u015bci, i stan wojenny, i marazm po nim nast\u0119puj\u0105cy, o\u017cywiany niezale\u017cnym ruchem wystawienniczym. Mie\u015bci\u0142 te\u017c likwidacj\u0119 galerii BWA i \u015bmier\u0107 Mariana Szpakowskiego (wrzesie\u0144 1983). Intensywno\u015b\u0107 tego czasu spowodowa\u0142a, \u017ce Z\u0142ote Grono wydawa\u0142o mi si\u0119 odleg\u0142\u0105 histori\u0105, a Biennale Sztuki Nowej zupe\u0142nie nowym rozdzia\u0142em. Dopiero p\u00f3\u017aniej dotar\u0142o do mnie, \u017ce Jerzy Ludwi\u0144ski, kt\u00f3rego zaprosili\u015bmy do budowania programu wydarzenia, by\u0142 r\u00f3wnie\u017c zaanga\u017cowany w realizacj\u0119 Z\u0142otego Grona. Odcinaj\u0105c si\u0119 od historii Biennale, nie wiedzia\u0142em, \u017ce to jest jednak konsekwencja tamtych wydarze\u0144. Wida\u0107 to z dzisiejszej perspektywy, kiedy od ostatniej jego edycji min\u0119\u0142y 24 lata.<\/p>\n\n\n\n Wracamy do idei du\u017cej, przegl\u0105dowej imprezy w zupe\u0142nie innych warunkach spo\u0142ecznych, historycznych, kulturowych. W trakcie pandemii, nie wiedz\u0105c w\u0142a\u015bciwie, co dalej ze \u015bwiatem. Jednocze\u015bnie wszystko zn\u00f3w dzieje si\u0119 w mie\u015bcie, kt\u00f3rego centrum sw\u00f3j obecny kszta\u0142t uzyska\u0142o na prze\u0142omie wiek\u00f3w XIX i XX, cho\u0107 od tego czasu zupe\u0142nie zmienili si\u0119 gospodarze tej przestrzeni. Szacunek dla przesz\u0142o\u015bci, przynajmniej w jej materialnych przejawach, nie powinien nam przys\u0142ania\u0107 dorobku ostatnich 75 lat i faktu, \u017ce konsekwencj\u0105 Z\u0142otego Grona i Biennale Sztuki Nowej sta\u0142o si\u0119 powstanie Instytutu Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonog\u00f3rskiego, kszta\u0142c\u0105cego nowe pokolenia artystek i artyst\u00f3w. To z inicjatywy obecnej dyrektorki tego instytutu, prof. Pauliny Komorowskiej-Birger, zacz\u0119li\u015bmy prace nad nowym biennale.<\/p>\n\n\n\n Na \u015bwiecie odbywa si\u0119 w ci\u0105gu roku oko\u0142o setki imprez maj\u0105cych w nazwie Biennale, a jednak wierz\u0119, \u017ce to, co robimy tutaj, ma g\u0142\u0119boki sens w wielu aspektach. Zglobalizowana idea sformatowanego przegl\u0105du aktualnej sztuki powinna by\u0107 oparta o nowe rozumienie sensu lokalno\u015bci – Biennale jest przecie\u017c efektem wsp\u00f3lnego dzia\u0142ania Uniwersytetu Zielonog\u00f3rskiego, Urz\u0119du Miasta, Muzeum Ziemi Lubuskiej, Fundacji Salony i galerii BWA. Daje to szans\u0119 na zrozumienie, czym mo\u017ce by\u0107 przestrze\u0144 kultury dla poszukiwania dzia\u0142a\u0144 lokalnych – \u201etutaj\u201d, kt\u00f3re mieszcz\u0105 w kontek\u015bcie szeroko rozumianej globalizacji – \u201etam\u201d. Tak rozumiana glokalno\u015b\u0107 powinna sta\u0107 si\u0119 p\u0142aszczyzn\u0105 dla nowych warto\u015bci, nios\u0105c nowy sens budowania kultury w mie\u015bcie \u201eperyferyjnym\u201d, o ile istnieje jeszcze jakiekolwiek \u201ecentrum\u201d.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Wojciech Koz\u0142owski<\/p>\n\n\n\n 1 Konrad Schiller, Awangarda na Dzikim Zachodzie. O wystawach i sympozjach Z\u0142ote Grono w Zielonej G\u00f3rze, Stowarzyszenie 40 000 Malarzy, Warszawa\u2013Zielona G\u00f3ra, 2015.<\/p>\n\n\n\n 2 Przestrze\u0144 spo\u0142eczna. Historie m\u00f3wione Z\u0142otego Grona i Biennale Sztuki Nowej, red. Piotr S\u0142odkowski, Fundacja Salony, Zielona G\u00f3ra 2014.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Tutaj i tam \u2013 kr\u00f3tki tekst o glokalno\u015bci Miasto \u015bredniej wielko\u015bci, kt\u00f3re gwa\u0142townie rozwin\u0119\u0142o si\u0119 w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych i sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych z uwagi na polityczne uwarunkowania powojennej Polski, potrzebowa\u0142o czego\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko urz\u0119d\u00f3w i instytucji. Zielona G\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 przestrzeni\u0105 eksperymentu, kt\u00f3ry ci\u0105gle trwa, polegaj\u0105cego na testowaniu sztuk wizualnych jako narz\u0119dzia kreowania to\u017csamo\u015bci lokalnej w… View Article<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"page-artist.php","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1130"}],"collection":[{"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1130"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1130\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1831,"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1130\/revisions\/1831"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/biennalezielonagora.pl\/2020\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1130"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
i organizatorzy2<\/sup>, cho\u0107 ci\u0105gle jeszcze czekamy na kolejne opracowania tych czas\u00f3w i tamtych zdarze\u0144, np. bazuj\u0105ce na koncepcji etnokrajobrazu Arjuna Appaduraia, zak\u0142adaj\u0105cej m.in. wsp\u00f3\u0142tworzenie \u015bwiata przez
bezustanny ruch ludzi – u\u017cytkownik\u00f3w miejsc.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n